خون شقایق
15 بازدید
محل نشر: کیهان فرهنگی » فروردین و اردیبهشت 1386 - شماره 246 و 247
نقش: نویسنده
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
داستان حافظ پژوهی،حکایتی است که هر زمانی به نوعی نقل محافل می‏شود و کهنه شدنی نخواهد بود. به نظر می‏رسد که می‏توان این پژوهش را به وادی نوآیین کشاند، به این شرط که کسی و کسانی، به تن خویش یا با تن‏های هماهنگ، با اسلوب مشخص همراه با تجربه و سلوک در ادبیات فارسی بویژه حافظ شناسی و اطلاعات بایسته در عرصه روش‏های علمی تجربی وارد گود شوند. نمونه را در نوشتار زیر می‏خوانید گرچه اول نمونه از نویسنده نیست اما موضوع کار وی هنوز روایت میان اهل نظر و پژوهندگان این عرصه نشده است. باشد تا آرای دیگران چنین گستره روشنایی و روایی بخشد. ء گل‏های ارغوان کمی شیرین و آن را می‏خورند که نشاط آور می‏باشد. خورده گل آن اخلاط لزج را خارج کرده و برودت معده و کلیه را مرتفع می‏سازد و سنگ مثانه را خرد می‏کند و برای صاف کردن صدا نافع است... گرد سوخته ریشه آن خون ریزی را بند می‏آورد و خضاب خوبی است. ء در طبیعت و درزمانی که شقایق به گرز می‏نشایند و هنوز رطوبت شیره پرورده بجاست و قطع نشده، به هنگامی که آن قطعه از گیاه به کاغذ کشیده می‏شود، اثر ابتدا مثل آب بیرنگ است لکن بلافاصله آن ماده گیاهی (آلکالوئیدی) در اثر جریان هوا و ترکیب با اکسیژن هوا، رنگ سرخ آن نمایان می‏شود. به این سبب حافظ می‏گوید. بربرگ گل به خون شقایق نوشته‏اند. کانکس که پخته شد می‏چون ارغوان گرفت. «حافظیه»، گذشته از آن که آرامگاه شاعر و عارف نامی خواجه شمس الدین حافظ شیرازی واقع در خاک مصلی و در زادگاه آن پیر و مراد عارفان و عاشقان است-نام ویژه نامه‏ای است از کیهان فرهنگی در بزرگداشت این رند جانسوز و جهانگیر، منتشره در آبان ماه 1367 - همه درباره خواجه شیراز، بسیار پرمحتوا و خواندنی و ماندگار. درمیان آن همه موارد سودمند ستونی هم تحت عنوان «گل و گیاه در شعر حافظ» از شادروان دکتر نیلوفری آمده، که بعضی از نباتات را از دیوان خواجه، استخراج کرده بودند- راقم این سطور به جهت آن که صنوبر در ادبیات کهن فارسی، با آنچه امروزه به درختانی چون تبریزی، سپیدار، کبوده و ... اطلاق می‏شود تفاوت دارد، مطلبی تهیه و ابتدا به روءیت استاد رساندم و سپس ارسال کردم به کیهان فرهنگی، که در آذرماه همان سال (سال پنجم شماره 9) به چاپ رسید.
آدرس اینترنتی